Verlangen naar boven

Een tijdje geleden vroeg iemand aan me: heb jij dat nou ook, het verlangen om daar te zijn, waar we waren voor we geboren werden. Dat gaat niet over een einde aan je leven willen maken hoor, laat ik dat gelijk duidelijk maken. Maar gewoon verlangen naar die plek waar eenheid, licht, liefde en verbinding is.

Ik weet dat er mensen zijn die dat hebben. Die terugverlangen naar die plek, ook al hebben we in ons bewuste brein geen herinnering aan en zegt de wetenschap maar al te vaak dat je een lichaam hebt met een hart erin en als dat ophoudt met kloppen, dat dat het einde van alles is.

Misschien is dat ook wel zo. Niemand weet het immers echt wat er gebeurt nadat je overlijdt. Maar ik vind het aantrekkelijker om te geloven dat we ergens waren voor onze geboorte en dat we daar ook weer naar toe gaan na onze dood. Dat wat en wie we nu zijn, slechts een zandkorrel is en dat we de weidsheid van het grote geheel eenvoudigweg niet kunnen overzien.

Maar verlangen naar de plek waar we vandaan komen? Nee, dat heb ik volgens mij niet. Ik kan met grote verwondering naar mijn lichaam en mijn brein kijken. Dat wat me mens maakt. Het is toch ongelofelijk wat je daarmee allemaal kunt doen. Kunt maken, manifesteren, ervaren. Je bent niet hier om te verlangen naar daar. Volgens mij ben je hier om te ervaren hoe het is om het mens te zijn dat je bent. Ervan te leren, ervan te genieten en jezelf daarin te ontwikkelen.

Er zijn van die dagen dat me de dingen niet zo gemakkelijk afgaan. Geen zin, rottig rotweer, veel te donker. Het helpt als ik dan bewust naar mijn lichaam kijk. Eens wat vingers in beweging breng. Mijn voeten een danspasje laat maken. Of ze een klein sprintje laten trekken, zodat ik mijn hart voel bonken. En me verwonderen over het wonder dat ik geboren ben.

Plaats een reactie