Intuïtie, wat is dat eigenlijk?

Afgelopen zaterdag stond ik voor de allereerste keer op een markt, en wel de Body Mind Spirit markt. Ik had er een kraam en gaf er een intro-workshop Intuïtief Schrijven. Ik was behoorlijk benieuwd of het me zou bevallen.

Allereerst natuurlijk al die innerlijke stemmetjes die vooraf riepen: “Wie zit er nou op jou te wachten.” “Zul je zien, komt er niemand naar je workshop.” Tja, die gedachten zijn er altijd. Ik heb geleerd dat dat soort angsten niet zo heel relevant zijn. Dat je daar dan vanzelf wel achter komt, dat je het desondanks gewoon eens kunt uitproberen. Ik zal het kort maken: het was een gave middag. Met veel mooie mensen, mooie gesprekken en een lekker volle workshop, waarin echt wat gebeurde. 

Iemand vroeg me wat intuïtie nou eigenlijk is. Een goede vraag.
Van Dale zegt: “inzicht zonder nadenken”.

Intuitie is het zomaar weten, het zomaar voelen, zomaar zien, ruiken, proeven of horen hoe het nou werkelijk in elkaar zit. Wat je weten moet op dat moment op die plek.

Intuitie is vrij, vrij van eigen oordelen. Vrij van bewustzijn, vrij van wat je denkt hoe het hoort te zijn. Intuitie is het vrije, directe inzicht. Het weten onder alle lagen, patronen, ideeën die je zijn aangeleerd of die je jezelf hebt aangeleerd. Intuitie is helder, zuiver, schoongeblazen, doorzichtig en ontdaan van elk idee van hoe het zou moeten zijn. Intuitie laat zien hoe het werkelijk is.

Het heldere weten, het heldere zien, het heldere horen, het heldere voelen, het heldere ruiken, het heldere proeven. Alsof de gordijnen opzij worden geschoven en het echte in het licht staat.

Intuïtie wordt vaak beperkt. Toegedekt. Als een kind het verdriet onder het masker van blijheid ziet: “Nee hoor, mama is niet verdrietig, er is niks aan de hand.” Als een kind benoemt wat eigenlijk onder het tafelkleed verborgen moet blijven: “Jij zou beter moeten weten. Kleine potjes hebben veel te grote oren.” Je gaat denken dat je het helemaal mis hebt. Zij zijn immers volwassen. Of als je een lichaam hebt dat veel voelt en je niet leert hoe je daar mee om kunt gaan. Als bijvoorbeeld verdriet en boosheid er niet mogen zijn. Je neemt het (onbewuste) besluit om dan maar helemaal niet meer te voelen. Elke keer gaat er een luikje naar het eigen weten dicht.

De kunst is het, een avontuurlijke reis, om die laagjes er één voor één weer af te pellen. Alle jassen uit te doen die je niet meer passen. Die je afhouden van je diepere, onbewuste weten. Dan ontstaat er vertrouwen. Vanuit dat vertrouwen krijgt je intuïtie steeds meer ruimte. Geef je jezelf steeds meer de ruimte.

Loslaten van wat je denkt te weten en van wat je vindt hoe het zou moeten zijn. Erop vertrouwen dat het klopt, dat inzicht zonder nadenken.

Plaats een reactie